Ruth deel 1

Naomi woonde in Bethlehem. Ze woonde daar samen met haar man Elimelech en hun twee zonen, Machlon en Chiljon. Het was een fijn en gezellig gezin. Ze lachten veel en zorgden goed voor elkaar. Maar toen veranderde er iets. Het regende al heel lang niet meer. Elke dag scheen de zon fel op het land. De grond werd droog en hard. De graanvelden werden geel en het graan verdroogde. De mensen keken steeds maar naar de lucht. “Zie jij wolken?” vroeg Naomi. Elimelech keek omhoog en schudde zijn hoofd. “Nee… alleen maar een blauwe lucht.” Er kwam steeds minder eten. De mensen kregen honger.

Op een avond zei Elimelech zacht:  “Naomi, we kunnen hier niet blijven. Het eten raakt op.” Naomi zuchtte. “Maar dit is ons thuis…” “Ik weet het,” zei Elimelech. “Maar we krijgen honger hier en in het land Moab is wel brood. Daar kunnen we leven.”

Naomi keek om zich heen. Hun huis. Hun buren. Hun herinneringen. “Als we maar samen blijven,” fluisterde ze. Elimelech pakte haar hand. “Dat beloof ik.”

En zo vertrokken ze uit Bethlehem. De reis naar Moab was lang en zwaar. Soms werd Naomi moe en moest ze even stoppen. “Hoe ver is het nog?” vroeg ze hijgend. “Niet zo ver meer,” zei Elimelech. Hij kneep haar voorzichtig in de hand. Na een lange tijd kwamen ze aan in Moab. Ze vonden daar een plek om te wonen én er was brood! Ze hadden genoeg te eten. Er kwam weer wat rust in hun leven. De jaren gingen voorbij en de zonen van Naomi werden groter en volwassen.

Machlon trouwde met een vrouw die Ruth heette. Chiljon trouwde met Orpa. Naomi keek naar hen en zei blij: “Wat ben ik dankbaar. Twee lieve schoondochters!” Ze aten gezellig samen, werkten samen en hielpen elkaar. Het leven werd weer een beetje lichter.

Maar toen gebeurde er iets heel verdrietigs. Elimelech werd ziek en stierf. Naomi was heel verdrietig en huilde veel. ‘s Nachts lag ze wakker en miste ze haar man heel erg. Haar zonen probeerden haar te troosten. “We zijn bij u, mama,” zeiden ze. Dat was natuurlijk heel fijn voor Naomi.

Maar een paar jaar later gebeurde er weer iets verdrietigs. Heel erg, want eerst stierf haar zoon Machlon en niet lang daarna stierf ook haar andere zoon Chiljon. Naomi bleef achter. Zonder man. Zonder zonen.

Alleen met haar twee schoondochters. Drie vrouwen. Drie harten vol verdriet.

Op een ochtend hoorde Naomi goed nieuws. “In Bethlehem is weer brood,” fluisterden de mensen. “God heeft de mensen daar weer eten gegeven.” Naomi wist wat ze moest doen. Ze wilde zo snel mogelijk weer terug naar Bethlehem. Ze zei tegen Orpa en Ruth: “Ik ga terug naar Bethlehem. Daar is mijn thuis.”

Orpa en Ruth liepen met haar mee. Ze wilden haar niet alleen laten. Maar toen ze bij de rivier de Jordaan kwamen, bleef Naomi staan. Ze draaide zich om en zei met tranen in haar ogen: “Lieve meiden, ga terug naar jullie eigen families. Ik ben oud. Ik kan jullie geen nieuw leven geven.” Ze zei zacht: “Het is beter als jullie hier blijven.”

Orpa huilde. Ze gaf Naomi een lange knuffel. “Ik zal u nooit vergeten,” zei ze. Daarna draaide ze zich om en ging terug.

Maar Ruth bleef staan. Ze pakte Naomi’s hand stevig vast en zei: “Naomi, ik ga niet weg. Waar u gaat, ga ik. Waar u woont, woon ik. Uw volk is mijn volk. En uw God is mijn God.”

Naomi keek Ruth aan en zei: “Maar Ruth, het zal niet makkelijk zijn. We hebben bijna niets.” Ruth knikte en zei: “Dan delen we dat niets samen.” En zo liepen ze samen verder, terug naar Bethlehem. De weg was lang.

“Gaat het nog?” vroeg Ruth soms. Naomi glimlachte een beetje en zei: “Met jou naast me… gaat het.”

Toen ze Bethlehem binnenkwamen, fluisterden de mensen: “Is dat Naomi? Wat ziet ze er verdrietig uit…”

Naomi zei: “Noem mij niet Naomi. Noem mij Mara. Mara betekent bitterheid, want mijn hart is vol verdriet.” Ruth bleef rechtop naast haar staan. Ze liet Naomi niet alleen.

Twee vrouwen. Arm. Verdrietig. Maar samen. En God keek naar hen. Hij had een plan. Een heel bijzonder plan.