Luisteren
Lezen
We gaan verder met het verhaal over het volk van God. Jozua was gestorven… en daarmee begon een nieuwe tijd. Het volk had ooit aan Jozua beloofd: “Wij blijven dicht bij God. Wij zullen naar Hem luisteren.” Maar nee… dat hielden ze niet lang vol. De herinneringsstenen bij de Jordaan stonden er nog steeds. Weet je nog, die grote stenen die de mensen moesten herinneren aan wat God had gedaan? Ook de steen die Jozua had neergezet stond er nog. Maar de verhalen die erbij hoorden? Die werden steeds minder verteld. De mensen vergaten ze gewoon.
De mensen dachten dat ze het allemaal zelf wel konden en gingen hun eigen weg. Het was een tijd waarin het volk soms heel goed luisterde naar God, maar soms ook helemaal niet. Ze bleven dus helemaal niet dichtbij God. En als je dat niet doet, als je bij God vandaan loopt, dan wordt het donker. Dan breken er donkere tijden aan en komt het niet goed. Dan komen er problemen. En dat was ook zo. Vijanden kwamen het land binnen. Er was geen vrede meer. De mensen werden bang en wisten niet wat ze moesten doen.
Tot iemand riep: “We moeten God om hulp vragen!” En het volk begon te bidden: “Heer, help ons alstublieft!” God hoorde de mensen en Hij bleef trouw. Hij stuurde een richter. Dat is een soort helper, een leider die het volk weer terugbracht naar het licht.
De eerste richter heette Othniël. Hij vertrouwde op God. En zolang hij leefde, ging het goed in het land. Maar toen hij stierf… ja, toen gebeurde het weer. Het volk vergat God opnieuw. Ze dachten weer dat ze het zelf wel konden. En als mensen dat denken, vergeten ze vaak wat echt belangrijk is. Het werd opnieuw donker in het land. Vijanden vielen binnen, dorpen werden aangevallen, oogsten gestolen. De mensen waren bang. Heel bang. Na een tijd begonnen ze zich te schamen. Ze wisten dat ze fout zaten. En ze riepen opnieuw: “Heer, vergeef ons! Help ons alstublieft!”
En God hoorde Zijn volk roepen, wéér. Want God blijft trouw, zelfs als mensen dat niet zijn.
Dit keer stuurde Hij Ehud. Ehud was dapper én slim. Hij had een plan om het volk te bevrijden van een gemene koning. En met Gods hulp lukte dat. Het volk was weer vrij! En zolang Ehud leefde, was er rust in het land. Maar toen Ehud stierf…
Ja hoor, alweer vergat het volk God. Ze deden weer verkeerde dingen. En elke keer als ze dat deden, kwamen er problemen. En elke keer als ze om hulp riepen, hielp God hen weer. Hij liet Zijn volk niet los.
Toen het weer heel slecht ging, kwamen er opnieuw vijanden het land binnen. De mensen waren bang en riepen: “Wat moeten we doen? Wie helpt ons? We kunnen dit niet alleen!” Ze baden: “Heer, help ons alstublieft! We hebben U nodig!” God bleef trouw. Hij koos een nieuwe richter. Dit keer was het een vrouw! Ze heette Deborah.
Deborah zat vaak onder een grote palmboom. Mensen kwamen naar haar toe om advies te vragen, want ze was wijs en luisterde goed naar God. Op een dag kwam een man hijgend naar haar toe. “Deborah, de vijand is te sterk voor ons! We gaan de strijd verliezen. Wat moeten we doen?” Deborah keek hem rustig aan. “God zal ons helpen,” zei ze. “Hij heeft een plan. Barak moet met het leger gaan.” Barak was een dappere legerleider, maar hij was ook wel een beetje bang voor de vijand. Hij kwam erbij staan en zei zacht: “Ik wil gaan, maar… ik durf niet alleen. Gaat u met me mee?” Deborah knikte. “Ja, ik ga met je mee. Maar onthoud: God geeft de overwinning.” En zo gingen ze op weg. Barak vertrouwde op Deborah en dus ook op God. God zorgde ervoor dat de vijand in paniek raakte. Israël won de strijd! De mensen riepen blij: “God heeft ons geholpen!”
Maar toen Deborah later stierf… vergat het volk God opnieuw. En weer kwamen er problemen. Hoeveel geduld heeft God met de mensen! Leren ze het dan nooit? Maar, ergens, in een klein dorpje in het land, was een man bezig graan te verstoppen voor de vijanden. Hij dacht dat niemand hem zag… maar God zag hem wél. En God had een plan met hem. Maar wie was hij?